Kadınım

 

Köpüren, dalgalı hırçın bir deniz

Gönlünde deli deli eser rüzgar

Kopmaya görsün öfkesi

Herc ü Merc olur inletir zar zar

 

Reşha reşha durulur öfkesi

Felaket, sessizliğinde gizli

Anlamak ne mümkün hava durumunu

Akdeniz gibi serin, Karadeniz gibi huysuz

 

Gözlerinden Muson yağmurları dökülür

Kimi zaman gamzesinde çiçekler açar

Ruhunda şimşekler dört mevsim çakar

Bilinmez ne zaman yaz, ne zaman güz

 

Bir esti mi lodos, süpürür onca emeği

Dinlemez meleği, beni şeytana benzetir

Sabun köpüğü gibi söner deli nefesi

Ne dalga, ne rüzgar, ne öfke kalır

 

Bataklıkta açan güldür, yüzü peçeli

Zıpkın gibi bakışları manalıdır, yakar

Dünya ahiret can yoldaşım, cananım

Hayatımın süsü tek yoldaşım, sırdaşım

 

Rüyeti Şîr Fârûk der: Oğuzlar doğurur altız

Gökte ulduz, Suda deniz, Toprakta yaldız

Aybaşın Hilal, sonun Dolunaydır Azeri kız

Seven doğurur aşkım, söyletmesene ay kız

 

Rüyeti Şîr Fârûk

 

Ankara, Türkiye

4 Ekim 2000

Bakü, Azerbaycan

30 Temmuz 1994

Toronto, Kanada

13 Nisan 2012

NOT: Eşim Sona Hasanova veya Türkiyeleştirilmiş ismiyle Suna Arslan’a ithaf olunur. Üç ayrı tarihte, üç ayrı şehir ve ülkede yazılıp tamamlanmıştır.